30 دسامبر 2024- در مطالعه‌ای که اخیراً در ژورنال Nature Metabolism منتشر شد، محققان اثرات لرزیدن ناشی از سرما را بر سلامت متابولیک در افراد چاق و اضافه وزن بررسی کردند.

آنها دریافتند که قرار گرفتن این افراد در معرض سرما به مدت یک ساعت به مدت 10 روز می تواند تحمل آنها را نسبت به گلوکز بهبود بخشد و منجر به مزایای دیگری برای سلامت متابولیک شود.

پیشینه

مطالعات پیشین نشان داده اند که عادت به سرما می تواند حساسیت به انسولین را در دیابت نوع 2 بهبود بخشد. با این حال، اگر از لرزیدن جلوگیری شود، این مزایا ایجاد نمی شود، که نشان می دهد لرزیدن برای به حداکثر رساندن مزایای متابولیک قرار گرفتن در معرض سرما، مفید است.

در مورد این مطالعه

این مطالعه با ارزیابی تأثیر لرزیدن در هوای سرد بر تحمل گلوکز خوراکی در نمونه‌ای متشکل از 15 بزرگسال چاق یا دارای اضافه وزن، از جمله 9 شرکت‌کننده که به عدم تحمل گلوکز مبتلا بودند، انجام شد. محققان اثرات ماندگار قرار گرفتن در معرض سرما ( به‌ویژه زمانی که پاسخ شامل لرزیدن بود) را بر متابولیسم گلوکز بررسی کردند.

شرکت کنندگان در این مطالعه افراد سفیدپوست از تبار اروپای غربی، از جمله چهار زن یائسه بودند. آنها بین 40 تا 75 سال سن داشتند و شاخص توده بدنی (BMI) آنها بین 27 تا 35 کیلوگرم بر متر مربع بود.

این مداخله شامل 10 روز سازگاری با سرما بود، برای این منظور شرکت کنندگان هر روز به مدت 1 ساعت در معرض سرما قرار گرفتند تا بدنشان به لرزش درآید. پیامد اولیه، کل سطح زیر منحنی گلوکز(AUC)  بود که با استفاده از تست تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) اندازه‌گیری شد.

ارزیابی‌های متابولیک در دمای خنثی قبل از مداخله، پس از اولین مواجهه با سرما و پس از دوره 10 روزه سازگاری با سرما انجام شد. علاوه بر این، نشانگرهای متابولیک مختلف، مانند گلوکز پلاسما ناشتا، تری گلیسیرید، و اسیدهای چرب غیر استری شده (NEFA) اندازه گیری شد.

مصرف انرژی در طول قرار گرفتن در معرض سرما بررسی شد و لرزیدن با استفاده از الکترومیوگرافی در شش عضله ی تحت نظارت، تایید شد. توده چربی، توده بدون چربی و سطح کراتین کیناز سرم نیز به عنوان پیامدهای ثانویه اندازه گیری شد.

همچنین، محققان در این مطالعه تغییرات در بیان ژن عضله اسکلتی را از طریق توالی یابی RNA ارزیابی کرده و نشانگرهای مربوط به انتقال گلوکز (GLUT4) و غلظت گلیکوژن را بررسی نمودند. برای ارزیابی اثرات قلبی عروقی، فشار خون افراد شرکت کننده قبل و بعد از مداخله اندازه گیری شد.

در طول این مطالعه، داده‌های مربوط به تغییرات در ترکیب بدنی، مصرف انرژی و سایر عوامل متابولیک برای درک اثرات گسترده‌تر قرار گرفتن در معرض سرما بر سلامت متابولیک ثبت شد.

یافته ها

یافته های این مطالعه نشان داد که 10 روز قرار گرفتن در معرض سرما همراه با لرزیدن منجر به بهبود قابل توجهی در متابولیسم گلوکز شد. پس از عادت به سرما، سطح زیر منحنی گلوکز در زمان آزمایش تحمل گلوکز خوراکی 6%  کمتر بود و غلظت گلوکز پلاسمای ناشتا 3٪ کاهش یافت.

علاوه بر این، غلظت گلوکز 2 ساعته، 11 درصد کاهش یافت که نشان دهنده ی بهبود تحمل گلوکز است. در میان شرکت کنندگانی که در ابتدا عدم تحمل گلوکز داشتند، تعداد افراد با اختلال تحمل گلوکز پس از مداخله کاهش یافت.

سازگاری با سرما نیز اثرات مثبتی بر متابولیسم لیپیدها داشت، از جمله کاهش 14 درصدی سطح زیر منحنی اسیدهای چرب غیر استری شده، و کاهش 32 درصدی تری گلیسیرید ناشتا. این نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض سرما همراه با لرزیدن می تواند هموستازی گلوکز و لیپیدها را بهبود بخشد.

فراتر از اثرات متابولیک، عادت به سرما همچنین باعث کاهش فشار خون شد، بطوری که کاهش ده میلی متر جیوه در فشار خون سیستولیک و کاهش هفت میلی متر جیوه در فشار خون دیاستولیک در هر شرکت کننده مشاهده شد. این اثرات پس از یک دوره قرار گرفتن در معرض سرما مشاهده شد، اما بعد از 10 روز قوی تر شد.

جالب توجه این است که سازگاری با سرما سطح گلیکوژن عضلانی یا محتوای GLUT4 را به طور قابل توجهی تغییر نداد. با این حال، بیان ژن‌های مربوط به بازسازی ماتریکس خارج سلولی در عضله اسکلتی را افزایش داد، که نشان می‌دهد ممکن است سازگاری‌های ساختاری، در این نتایج مثبت نقش داشته باشند.

نتیجه گیری

این مطالعه بر اهمیت لرزیدن در میانجی‌گری فواید متابولیکی و قلبی عروقی قرار گرفتن در معرض سرما تأکید و پتانسیل آن را برای بهبود حساسیت به انسولین، متابولیسم لیپیدها و فشار خون برجسته کرد.

این مطالعه دارای چندین محدودیت بود: به جای یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده با یک گروه مقایسه واضح، یک بازوی منفرد در طرح تحقیق گنجانده شد، بنابراین محققان قادر به اثبات یک ارتباط علیتی نبودند.

همچنین محققان نتوانستند به طور کامل نتایج را برای عوامل سبک زندگی تنظیم کنند زیرا شرکت کنندگان آزاد بودند که محل مطالعه را ترک کنند. تغییرات در مدت قرار گرفتن در معرض سرما، مصرف انرژی و شدت لرزیدن ممکن است بر نتایج تأثیر گذاشته باشند. علاوه بر این، تست تحمل خوراکی گلوکز(OGTT) ممکن است برخی از اثرات متابولیک را به دلیل تأثیر آن بر جریان خون عضلانی پنهان کرده باشد.

در نهایت، در حالی که سهم بافت چربی قهوه ای در بهبودهای مشاهده شده، جزئی در نظر گرفته می شود، محققان نمی توانند به طور کامل آن را به عنوان یک علت احتمالی رد کنند.

علی‌رغم این محدودیت‌ها، این مطالعه نشان می‌دهد که عادت به سرما همراه با لرزیدن ممکن است به پیشگیری از بیماری‌های قلبی عروقی و دیابت نوع 2 کمک کند.

مطالعات بیشتر با مدت زمان طولانی تر یا قرار گرفتن در معرض سرما با شدت بالاتر ممکن است این اثرات را بیشتر تقویت کند، در حالی که گنجاندن نمونه های متنوع تر، تعمیمیافته ها را به جمعیت های وسیع تر ممکن می کند.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20241210/Shivering-for-1-hour-a-day-may-boost-glucose-tolerance-and-metabolic-health.aspx